maandag 9 april 2018

De twee maten van NIDA (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/04/08/de-twee-maten-van-nida/

 

= IMO Blog =

Dat NIDA geen afstand nam van de “Israel = IS” tweet was niet alleen een principe kwestie, maar ook electoraal handig: veel allochtonen denken zo over Israel en Joden en geloven dat het CIDI de lange arm van Israel in Nederland is (zo gaat hun eigen Erdogan immers ook te werk) en de Joden achter de schermen aan de touwtjes trekken.

De tweet was mede een reactie op het ontslag van Yasmina Haifi, medewerkster op het ministerie van Veiligheid en Justitie die zelf kort tevoren had getwitterd dat ‘ISIS niks met de islam heeft te maken maar een vooropgezet plan is van de zionisten om de islam zwart te maken’. Die tweet leidde terecht tot ophef en haar ontslag. Ze was de laatste twee jaar gedetacheerd bij het Nationaal Cyber Security Centrum, dat samenwerkt met de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV), en dan is het niet echt handig als je achter gewelddadige jihadisten een zionistisch complot ontwaart. Vorig jaar heeft de rechtbank echter geoordeeld dat het ontslag een te zware straf was en de tweet onder de vrijheid van meningsuiting valt.

Zoals gezegd, wat Haifi en NIDA zeggen is de mening van veel moslims. Appa zegt het, Younes al Ouali zei het, Kuzu zegt het, het is geregeld te lezen in online reacties en op sites als Trotsopislam. Het is ook geregeld te horen op de Arabische tv zenders waar veel allochtonen naar kijken. Dus was het verstandig om zo kort voor de verkiezingen geen afstand te nemen van de tweet en ‘niet te buigen voor de macht van het CIDI, zoals Jesse Klaver wel deed’, aldus een onverzettelijke Ouali bij Pauw. Voor NIDA is dit belangrijker dan linkse samenwerking tegen armoede en voor meer huurwoningen. Dat kans op deelname aan de waarschijnlijk progressieve coalitie er niet bepaald groter door is geworden, is ondergeschikt aan het juiste geluid voor de eigen achterban.

Opvallend is echter de steun, ook uit autochtone hoek, voor de positie van NIDA. Op het nieuwe ‘de Kanttekening’ schrijft ene hoogleraar islam in Europese samenlevingen naar aanleiding van de gewraakte tweet o.a.:

Aanleiding was de aanval op Gaza door het Israëlische leger waarbij aan Palestijnse zijde ruim tweeduizend doden vielen, onder wie veel kinderen. Ordinaire terreur dus, net als de praktijken van IS, maar zoals gebruikelijk keken de vrienden van Israël in het Westen de andere kant op. Het ging immers om ‘gerechtvaardigde zelfverdediging’ door Israël. En wie daar kritiek op heeft, wordt zoals gebruikelijk door Israël en zijn bondgenoten uitgemaakt voor antisemitisch.

De gewraakte tweet van Nida was geen diepgaande analyse, dat kan ook niet in een tweet, maar was bedoeld om het meten met twee maten aan de kaak te stellen en verontwaardiging te laten horen over het zionistische geweld in Gaza.

En even verderop:

Kennelijk had de propagandamachine van de Israël-lobby, daarbij geholpen door het CIDI en de politieke vrienden van Benjamin Netanyahu, haar werk gedaan.

Diep en diep triest dat niemand van de journalistiek zich afvroeg of die vergelijking tussen IS en Israël misschien niet heel terecht is. Diep en diep triest dat zelfs Klaver aan effectbejag doet en is gezwicht voor de lange arm van Jeruzalem.

Werkelijk, meneer Thijl Sunier? Als u moet kiezen of u een tijdje in IS gebied uw geleerde werk wilt doen of in pak hem beet Tel Aviv, hoe lang aarzelt u dan? Waar denkt u dat u en uw gezin veiliger zijn? Waar zou een betere universiteit staan en is er meer vrijheid van meningsuiting? Waar worden individuen, ongeacht hun achtergrond en denkbeelden, het beste beschermd?

Diep en diep triest dat mensen dergelijke kolder opschrijven, en een redelijk functionerende democratie vergelijken met een stel islamofascisten die vrouwen verkrachten en journalisten onthoofden. En dat omdat er bijna 2000 doden vielen in een inderdaad asymmetrische oorlog, waarin een staat met al haar beperkingen vocht tegen een terroristische organisatie die vanuit de burgerbevolking opereerde en raketten vanaf de daken van ziekenhuizen en binnenplaatsen van scholen afschoot. En je bent natuurlijk geen antisemiet als je desondanks van mening bent dat Israels optreden in Gaza niet gerechtvaardigd was en daartegen protesteerde.

Je bent wel een antisemiet als je achter IS een Joods complot ziet en als je de mening van mensen die daar een probleem mee hebben afdoet als ingegeven door zionistische propaganda. Als je alles wat ten faveure van Israel wordt gezegd en gedaan ziet als een gevolg van de geoliede Israellobby. En misschien ook als je blind bent voor de wandaden en mensenrechtenschendingen in islamitische landen en door bewegingen die zich op de islam baseren en hun Jodenhaat, en in Israel de manifestatie van het ultieme kwaad ziet.

Willem Schinkel maakt het in de NRC iets minder bont maar komt met het cliché dat ‘de vrijheid van meningsuiting anders wordt beoordeeld waar het moslims betreft’. Oftewel: moslims mogen niks lelijks over Israel zeggen, maar autochtonen mogen wel een hoop lelijks over moslims zeggen. De tweet zou bovendien het doel hebben het ‘het meten met twee maten ten aanzien van geweld in het Midden-Oosten aan de kaak te stellen’ en is daarom minder erg.

Daarbij schoot het Schinkel in het verkeerde keelgat dat Jesse Klaver in Buitenhof had gezegd NIDA als progressief te beschouwen vanwege hun ondertekening van een homo manifest. Dit ‘keuren op goed fatsoen’ zou omgekeerd onvoorstelbaar zijn en daarom racistisch. Ook mogen we NIDA geen moslimpartij noemen. Hij besluit met:

Het maakt pijnlijk duidelijk dat een moslim nog steeds niet voor volwaardig politicus gezien wordt door witte politici. Klaver zal zichzelf genereus gevonden hebben, maar zijn goedkeuring kan alleen begrepen worden als racistische arrogantie.

Klaver is niet helemaal wit, maar dat terzijde. Dat je bij een moslimpartij, eh sorry, op de islam gebaseerde partij (de naam komt uit de koran en betekent ‘oproep’ of ‘gebed’, aldus Carel Brendel), kritisch kijkt naar hoe men over homo’s en andere minderheden denkt vind ik vrij logisch. De SGP wordt toch ook op haar standpunt over homo’s en vrouwen aangesproken? Ik denk dat er minstens evenveel ongemak zou zijn wanneer een lokaal verbond met de SGP wordt gesloten.

Dat heeft niks met racisme te maken maar met de vraag of je op belangrijke en principiële punten wel met elkaar door een deur kunt en wilt. Waar antizionisten vaak steen en been klagen dat ten onrechte de antisemitisme kaart wordt getrokken, ontwaren zij vaak racisme daar waar het juist vreemd zou zijn om niet kritisch te zijn.

Klaver was inderdaad genereus door die ondertekening zo hoog aan te slaan en daarbij naïef door zich verder niet te verdiepen in de achtergrond en kontakten van NIDA. En wanneer NIDA met bepaalde standpunten van GroenLinks (of een van de andere partijen in het linkse verbond) grote moeite had, kon men dat uiteraard ook bespreken en daar eventueel conclusies uit trekken.

Er wordt van moslims qua vrijheid van meningsuiting behoorlijk veel geaccepteerd, net als van Wilders en andere felle islamcritici overigens. Als een autochtoon met een goede baan bij Justitie vanuit rechts gemotiveerd antisemitisme zou hebben getwitterd over Joodse complotten zou die zeker zo hard zijn aangepakt als Haifi. En als de lijsttrekker van een autochtone partij zulke dingen over Israel zou twitteren als Ouali deed, zou de verontwaardiging niet minder groot zijn.

Alleen zouden er dan geen opiniestukken in de NRC hebben gestaan om zo iemand te verdedigen en zou Klaver niet als slachtoffer van de oppermachtige louche Joodse, sorry, zionistische lobby worden neergezet.

Ratna Pelle

 

De sympathie van Denk en NIDA (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/04/08/sympathie-denk-en-nida/

 

= IMO Blog = 

Zoals verwacht deden kleinere uitgesproken partijen het goed bij de gemeenteraadsverkiezingen van 21 maart, zowel ter linker- als ter rechterzijde. Althans in de grote steden, want in veel kleinere plaatsen wonnen vooral lokale partijen die vaak geen bijzonder radikale standpunten hebben maar in de beleving van veel mensen dichter bij de zorgen van de gewone man en vrouw staan dan landelijke partijen. Denk, NIDA en ook de Partij voor de Dieren worden vaak bij de progressieve partijen ingedeeld, maar de vraag is of dat terecht is. Denk en Bij1 worden in de stemwijzers steevast bij de linkse partijen gerekend, en daardoor kreeg ik ze bij de vorige landelijke verkiezingen nogal bovenaan bij de resultaten. Onterecht lijkt mij als je bedenkt dat Denk stevig sympathiseert met Erdogan en behoorlijk Turks nationalistisch is.

Het is een bekende paradox: Nederlands (of Westers) nationalisme is bij links niet erg populair, maar nationalisme van minderheden en vooral van niet westerse volken is dat wel. Joods nationalisme is helemaal erg en wordt door velen als racisme en kolonialisme gezien, Palestijns nationalisme geldt als bevrijdingsstrijd van een inheems en onderdrukt volk en krijgt dus sympathie van links. Dat juist onder moslims vaak nogal conservatieve waarden heersen wat betreft vrouwen, homo’s en allerhande vrijheden, daar voelt men zich soms ook wel wat ongemakkelijk over, maar wordt toch vaak op de koop toe genomen, al zijn er ook grenzen. Zo stond Jesse Klaver vanaf het begin kritisch tegenover de linkse samenwerking met NIDA in Rotterdam, en oefende hij direct stevige druk uit op de fractievoorzitster om de stekker eruit te halen toen de “Israel = IS” tweet van Nourdin el Ouali opdook. Geen gemaar, niks ‘maar Israel is ook wel erg’ etc. Lodewijk Asscher noemde de tweet zelfs antisemitisch, en Lilian Marijnissen sprak zich kritisch uit over het islamitische karakter van NIDA. De lokale lijsttrekkers waren overigens minder kritisch.

En in Amsterdam is men ook niet bepaald enthousiast om met Denk in zee te gaan. Deze allochtone partijen combineren linkse ideeën over sociaal beleid en steun voor vluchtelingen met conservatieve ideeën over gezag, emancipatie en andere minderheden dan die waartoe men zelf behoort. Volgens sommigen is de winst van deze partijen behoorlijk verontrustend. Zo schrijft Jan Gajentaan in OpinieZ dat:

Voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog krijgt het antisemitisme weer invloed op politiek niveau. We stonden erbij en keken ernaar.

Dat NIDA, net als overigens Denk, tegen het antisemitisme aanschurkt, mag inmiddels duidelijk zijn. In de gewraakte tweet worden Israel en IS op een aantal punten gelijkgesteld: beide zouden een ‘illegaal gecreëerde staat’ vormen, religie als excuus gebruiken, de inheemse bevolking terroriseren, door het westen worden gefinancierd, en de internationale gemeenschap zou bij beide de andere kant op kijken. Het is niet alleen nonsens, er zitten bekende antisemitische stereotyperingen en complottheorieën achter, zoals de idee dat het westen (en vaak ook Israel) achter IS zit. Ook de idee dat Joden niet inheems zijn en dat zij hun religie misbruiken (en dat uit de mond van de lijsttrekker van een partij die banden heeft met de Moslimbroederschap) zijn dubieus.

Joden woonden duizenden jaren in het gebied, zijn er meermaals verdreven of weggepest, en vormden al vanaf eind 19e eeuw een meerderheid in Jeruzalem. Israel is niet Europees zoals de tweet stelt; veel Joden komen uit het Midden-Oosten en drukken hun stempel op het land en de cultuur. Joden werden door de eeuwen heen vaak neergezet als parasieten in de landen waar ze woonden, die zogenaamd alleen loyaal waren aan zichzelf en hun eigen snode plannen hadden, ook al woonden ze ergens al eeuwen en waren volkomen geïntegreerd. Dat veel Palestijnen eveneens relatief kort geleden naar het mandaatgebied Palestina emigreerden – omdat het land door zowel de Britten als de zionisten werd ontwikkeld en er daardoor werk was – wordt voor het gemak vergeten. Wanneer je werkelijk van mening bent dat IS met zijn gruweldaden en totale minachting voor vrouwen en andersgelovigen, op een lijn te stellen is met Israel, dan ben je niet geschikt voor de politiek, en al helemaal niet voor progressieve politiek.

Het is overigens niet de eerste keer dat NIDA de grenzen opzoekt. Bart Schut somde in het NIW een paar eerdere incidenten op:

Zo was partijleider Nourdin el Ouali de enige Nederlandse politicus die vorig jaar april sprak tijdens de (pro-)Hamasconferentie in de Rotterdamse Doelen. Begin dit jaar wilden de islamisten nog een busmaatschappij boycotten omdat het moederbedrijf Israëlisch is. Tijdens een mede door Nida georganiseerde demonstratie werd zomer 2017 in Rotterdam de inmiddels beruchte antisemitische slogan khaybar khaybar ya yahud gescandeerd. En natuurlijk heeft u in NIW 19 het door Carel Brendel geschreven exposé over de banden tussen Nida en de Moslimbroederschap en Hamas kunnen lezen.

Waarom dan noemde Jesse Klaver, die zo resoluut reageerde toen de “Israel = IS” tweet anderhalve week voor de verkiezingen opeens opdook, NIDA in Buitenhof een dag eerder nog ‘een progressieve partij’? Omdat men een of ander homo manifest had ondertekend, en omdat men net als GroenLinks een sociaal beleid in Rotterdam wil voeren, en fel tegen discriminatie is. Maar dat laatste geldt alleen als het de eigen groep betreft, en het sociale beleid komt ook vooral de eigen achterban van armere allochtonen ten goede. Terwijl op GroenLinks veel mensen stemmen die zelf wit en hoogopgeleid zijn en goede kansen hebben, stemmen op NIDA en Denk vooral mensen die zelf profiteren van hogere uitkeringen en meer subsidies voor sociaal werk. Net zoals er op de VVD veel mensen stemmen die zelf goed verdienen en daarom voor lagere belastingen en minder sociaal beleid zijn.

Misschien klinkt het wat verheven, maar in mijn ogen moet een partij niet vooral bezig zijn met hoe ze de belangen van een bepaalde groep binnen de samenleving kan behartigen, maar hoe de samenleving als geheel beter kan functioneren en zo eerlijk mogelijk ingericht kan worden. Waar de oude politieke stromingen een brede visie hadden (die niet per se de drijfveer van het stemvee was), hebben we nu rechtse partijen die de stem van vooral de armere autochtoon vertolken (die bang zijn om door al die vaak ook arme allochtonen er zelf op achteruit te gaan) en zogenaamd linkse partijen die de stem van de soms ook werkelijk gediscrimineerde allochtoon vertolken. Het gevolg is meer polarisatie.

(Vervolg: ‘De twee maten van NIDA‘)

Ratna Pelle

 

zaterdag 7 april 2018

Israël: vertekend beeld onder vergrootglas media (Ratna Pelle)

 


(© foto IPI 2011)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/04/07/israel-vertekend-beeld-vergrootglas-media/

 

Ratna Pelle

 

De staat Israël ligt in de berichtgeving door de media vaak onder een vergrootglas, waarbij vooral de negatieve zaken veel aandacht krijgen. Daarvoor zijn verschillende oorzaken aan te wijzen. De Werkgroep Accuratesse en Authenticiteit in Reportages (WAAR) volgt het nieuws over Israël kritisch en corrigeert dat waar nodig. In WAAR zitten burgers met een Joodse, christelijke en niet religieuze achtergrond en van allerlei politieke richtingen. Ook de website Israël-Palestina Info (IPI) probeert het vaak eenzijdige beeld over Israël in de media bij te stellen en aan te vullen. Ratna Pelle is actief bij beide groepen.

 

Vanuit WAAR en IPI zijn specifieke onderzoeken gedaan naar de berichtgeving van het NOS Journaal en NRC Handelsblad over Israël. Voor het NRC onderzoek is de berichtgeving tijdens verschillende periodes gevolgd en werden alle artikelen in kaart gebracht en op een aantal criteria beoordeeld. Er kwam een ontluisterend beeld uit naar voren: Palestijnen en mensen en organisaties die sympathiek tegenover hun zaak staan, kwamen veel vaker aan het woord en werden ook met meer instemming geciteerd dan mensen en organisaties uit pro-Israëlische hoek. Feit en visie werden regelmatig door elkaar gehaald, waarbij achtergrondartikelen lazen als opiniestukken.

Op een paar belangrijke onderwerpen was de mening van de krant voortdurend hinderlijk aanwezig, zoals het standpunt dat Israël zonder voorwaarden met Hamas moet praten, en Hamas eigenlijk veel gematigder zou zijn dan Israël ons wil doen geloven. Ook de visie dat de Israëlische bezetting en nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever het hoofdprobleem zijn en Israël eigenlijk geen vrede zou willen, klonk geregeld door. Door selectief en stigmatiserend woordgebruik bekende men eveneens kleur: Israëlische politici met ferme of nationalistische standpunten werden steevast haviken, extreem nationalistisch, extreemrechts of ultranationalistisch genoemd. Palestijnse politici met even onverzoenlijke ideeën kregen die negatieve aanduidingen niet. Hun uitspraken werden doorgaans genegeerd.

Naar de berichtgeving bij de NOS is onderzoek gedaan door de organisaties WAAR en Missing Peace, waarbij men tot vergelijkbare uitkomsten kwam. Tijdens de Gaza Oorlog van 2014 bijvoorbeeld werd zelden vermeld hoe Hamas raketten vanuit bevolkingslocaties afschoot en burgers als menselijk schild inzette, en was er weinig aandacht voor de redenen dat er zoveel minder slachtoffers vielen in Israël: Israël bouwde namelijk schuilkelders, versterkte woningen en deed er alles aan de eigen bevolking te beschermen.

De berichtgeving in beide media is sindsdien niet verbeterd. Een nieuw dieptepunt vormde een uitzending van het NOS Jeugdjournaal van 9 september 2017, toen men beelden en interviews van de organisatie Save the Children letterlijk overnam, zonder dit duidelijk aan te geven. Deze gaven een vertekend beeld van de nijpende situatie in Gaza, en legden de verantwoordelijkheid voor de problemen alleen bij Israël terwijl Hamas en de Palestijnse Autoriteit onvermeld bleven. Na klachten verscheen vijf dagen later een rectificatie op de NOS website, waarin werd gemeld dat ook leiders van andere landen, de Palestijnen zelf en Egypte met de problemen te maken hebben.

NRC Handelsblad schreef in 2016 een serie artikelen over de zogenaamde wet BEU (wet Beperking Export Uitkeringen), waarin de uitkeringen voor Nederlanders in het buitenland worden geregeld. Volgens de NRC werd ten onrechte ook een volledige AOW-uitkering betaald aan Nederlanders die over de zogenoemde Groene Lijn (dus in ‘Palestijns gebied’) wonen of zijn gaan wonen. Ik ga hier verder niet in op de details, maar van een zaak die over welgeteld elf mensen ging (deels overlevenden van de Holocaust) die een paar honderd Euro teveel zouden hebben ontvangen, maakte de NRC een schandaal van de eerste orde waarin een vermeende machtige lobby ervoor zorgde dat onze democratisch besloten wetten met voeten werden getreden. Men weidde er diverse artikelen aan en uiteindelijk werden er 156 Kamervragen over deze non-kwestie gesteld.

In december en januari jongstleden was er in de media veel aandacht voor nog zo’n onbelangrijk voorval: de volgens de meeste media zestienjarige Ahed Tamimi (waarschijnlijk is zij ouder) werd gearresteerd nadat zij twee Israëlische soldaten te lijf was gegaan. In de meeste landen is het ondenkbaar dat je soldaten aanvalt en die niets terug doen, maar de Israëliërs gaven geen kik. Ahed had al enige bekendheid gekregen door eerdere filmpjes waarin zij tekeer ging tegen soldaten. Zij is voor veel Palestijnen een heldin, zo lazen wij, een symbool van de strijd tegen ‘de bezetting’. Hoe gewelddadig die strijd is, en dat met ‘de bezetting’ heel Israël wordt bedoeld, lazen we niet. Zowel zijzelf als haar ouders en andere familieleden verheerlijken geweld en terreuraanslagen tegen Israëlische burgers. Een achternicht die door Ahed als heldin wordt geprezen, speelde een grote rol bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem waarbij vijftien doden vielen. Ahed wil zelf ook graag martelaar worden voor de Palestijnse zaak, zoals ze onlangs zei, maar dat alles kreeg geen aandacht in de media.

Sommige zaken halen zelden het nieuws, zoals verijdelde aanslagen in Israël of extreme uitlatingen en dreigementen van Hamas en Fatah kopstukken. Een Israëlische politicus of rabbijn die agressieve of extremistische taal uitslaat wordt wel nieuwswaardig geacht. Ook voor het wijdverbreide Palestijnse antisemitisme is nauwelijks aandacht. De extreme visies van bekende Palestijnse activisten worden veelal onderbelicht; zij worden kritiekloos geïnterviewd en hun strijd wordt vaak als gerechtvaardigd neergezet. Regelmatig komen zielig overkomende en volkomen onschuldige vrouwen en jongeren in beeld, wiens huizen worden vernield en land afgepakt. Over de achtergronden horen we weinig, wederhoor wordt nauwelijks toegepast. Wanneer iemand uit pro-Israëlische hoek al aandacht krijgt, zijn de vragen doorgaans scherp. Als bij een Israëlische vergeldingsaanval doden te betreuren zijn, wordt weinig aandacht besteed aan de redenen van de aanval.

Voor deze negatieve berichtgeving over Israël zijn verschillende redenen aan te geven. In het algemeen houden media meer van slecht dan goed nieuws, en in koppen wordt het nieuws vaak nog wat gedramatiseerd om mensen tot lezen te verleiden. (Wat te denken van een kop als ‘Israël gunt Palestijnen geen snipper van Jeruzalem’ in NRC van 2 januari?)

Doden worden eerder genoemd dan gewonden, dus wanneer een Palestijn wordt doodgeschoten nadat hij een Israëlische politieagent verwondde, staat de dood van de Palestijn centraal, niet wat daarvan de aanleiding was. Ook foto’s moeten de aandacht trekken, en een platgebombardeerd huis maakt meer indruk dan een Palestijnse raket die alleen lichte schade heeft aangericht. Israël is terughoudend in het verspreiden van beelden na aanslagen waarop teveel details te zien zijn, terwijl Palestijnen geen problemen hebben met bloederige taferelen. Overigens zijn er ook bewijzen van Palestijnse manipulatie met geënsceneerde beelden van slachtoffers.

Journalisten sympathiseren vaak met de zwakkere partij. Daarbij zijn er veel beelden van Palestijnen in trieste omstandigheden. In geen enkel gebied lopen zoveel journalisten rond en zijn zoveel buitenlandse (hulp)organisaties actief. Het is een prettig land voor oorlogsjournalisten, want Israël biedt hen het comfort en ook de veiligheid die men in het westen gewend is terwijl men ondertussen een belangrijk conflict kan verslaan. Ook speelt de kritische Israëlische pers een rol: in de krant Haaretz staan dagelijks artikelen over Israëls (vermeende) wandaden. Er zijn honderden Israëlische en Palestijnse NGO’s die alles wat er in de bezette gebieden gebeurt kritisch volgen, althans voor zover het Israëlisch handelen betreft. Palestijnse wandaden zoals het oppakken van dissidenten, wijdverbreide corruptie, wanbestuur en martelingen mogen niet vrijelijk worden aangekaart en krijgen daarom veel minder aandacht.

Westerse journalisten maken dankbaar gebruik van de informatie uit Israëlische media en van NGO’s zoals Betselem en Breaking the Silence, die een goede naam hebben in het westen, maar wiens informatie niet alleen eenzijdig maar soms ook onjuist is. De pro-Israëlische bloggers en organisaties die zulke dingen aan het licht brengen, worden genegeerd want zijn partijdig. Israëls democratie en vrije pers is zo tevens haar zwakte. Daarbij kunnen Israëlische politici nogal fel en vrijpostig zijn in hun uitlatingen, en halen al gauw de Holocaust en antisemitisme erbij. Dat geldt ook voor bekende Israëlische schrijvers, rabbijnen enzovoort. Wanneer Joden zelf bepaalde praktijken of wetten met hun eigen verleden vergelijken, is het aanlokkelijk voor journalisten om daarover te schrijven.

Israël staat in de schijnwerpers omdat haar geschiedenis verbonden is met die van het christendom en omdat we ons erg bij de moderne geschiedenis betrokken voelen. Daarbij speelt enerzijds schuldgevoel over de Tweede Wereldoorlog een rol, anderzijds de idee dat Israël ons iets is verschuldigd: we zouden het vanuit Europa hebben gesteund na de Holocaust en aan de oprichting hebben bijgedragen, en daarom mogen we ons nu, meer dan bij andere landen, bemoeien met haar beleid waar ons dat tegenstaat. Het blijven voor veel mensen toch een beetje ‘onze Joden’ die nu zelf tot nare dingen in staat blijken.

Daarbij ligt de combinatie van Joden met wapens en macht voor velen lastig; Joden, dat zijn de onschuldige slachtoffers van het antisemitisme en nazisme in Europa en elders, die zelf beter horen te weten en bij wie we de lat daarom hoger lijken te leggen dan bij andere landen en volken. Op deze manier pleiten we onszelf (onbewust) vrij. Sommige opiniemakers beweren met droge ogen dat de Israëliërs nu hetzelfde doen als hen in de jaren 1930 en zelfs erna overkwam: ze zijn geen haar beter maar verdoezelen hun wandaden door telkens ons schuldgevoel aan te wakkeren met de Holocaust. En wanneer hen antisemitisme verweten wordt, kunnen ze wijzen op kritische Joden die hetzelfde beweren.

Israël zelf is ook veranderd: aanvankelijk werd het geregeerd door centrumlinkse coalities die zich pragmatisch opstelden en vrede met hun buren nastreefden, maar vanaf 1977 kregen hardliners en religieuze partijen meer invloed en werd de visie dominanter dat de Westelijke Jordaanoever (Judea en Samaria) in Israëlische handen moet blijven, deels om strategische en deels uit religieuze overwegingen. De twee Palestijnse intifada’s, het mislukken van het Oslo vredesproces en de groeiende macht van Hamas hebben die tendens in Israël gevoed. De beelden van de Libanon Oorlog in de tachtiger jaren en daarna de beide intifada’s en het geweld waarmee daartegen werd opgetreden, hebben de publieke opinie (en ook de houding van de media) doen kantelen. Israël kon niet meer automatisch op begrip rekenen; het geweld werd als excessief en buitenproportioneel gezien.

Toch is het Israëlisch-Palestijns conflict relatief mild vergeleken met andere conflicten. Er zijn vele bezettingen, doorgaans met ernstigere misstanden en meer willekeur en repressie (en geen onafhankelijk hooggerechtshof waar de slachtoffers een beroep op kunnen doen), maar als van ‘de bezetting’ wordt gesproken bedoelt men altijd de zogenaamde Palestijnse gebieden. Bijna iedereen vindt dat de Palestijnen recht hebben op een eigen staat, vaak zonder verdere voorwaarden, terwijl volkeren als de Koerden of de Tibetanen daar minstens zoveel recht op zouden hebben op grond van objectieve criteria zoals een eigen taal, cultuur en geschiedenis, en de mate waarin die onder druk staan zonder die eigen staat. De berichtgeving over Israël speelt hierin uiteraard een grote rol.

Israël wordt gezien als een westers land dat grondgebied van niet-westerlingen bezet houdt. Wanneer een niet-westerse mogendheid hetzelfde doet heeft dat minder nieuwswaarde. Over andere bezettingen en volken zonder staat weten we daarom minder, en de landen die hen die staat zouden moeten geven zijn groter, ondemocratischer en moeilijker te beïnvloeden. We zijn geneigd Israël als westers land aan hogere normen te houden, en door zijn grote afhankelijkheid van het buitenland zijn er meer mogelijkheden invloed uit te oefenen dan bij bijvoorbeeld China of Rusland. Daarbij gaat het ook om eigenbelang: we onderhouden goede handelsbetrekkingen met de Arabische wereld en houden die dus graag een beetje te vriend.

Een kritische houding tegenover Israël is op zichzelf heel legitiem: het is de taak van de media om kritisch te zijn en door propaganda heen te prikken. Israël is, in tegenstelling tot wat veelal wordt beweerd, zeker niet boven kritiek verheven en er zijn verschillende zorgelijke tendensen in de Israëlische samenleving en politiek. Wel problematisch is de vaak eenzijdige en vertekende berichtgeving waarin Palestijns extremisme, Palestijns en Arabisch antisemitisme en problemen in de Palestijnse maatschappij stelselmatig worden onderbelicht en de bezetting als hoofdoorzaak voor het conflict wordt aangewezen. Het recent verschenen boek van Els van Diggele, waarin juist onderlinge Palestijnse problemen centraal staan, bracht daarin enige nuance en is ook door de media opgepikt. De teneur is echter onveranderd kritisch en vaak eenzijdig tegenover Israël.

Een zorgelijke ontwikkeling daarbij is dat met het anti-Israëlische ook het antisemitische sentiment wordt gevoed. Antizionisme en daaruit afgeleide Jodenhaat (beide liggen vaak dicht bij elkaar) komen tegenwoordig uit verschillende hoeken en raken soms vermengd: zowel het ‘klassieke’ antisemitisme van extreemrechts als extreemlinks alsook islamitisch antisemitisme worden aangewakkerd door de aanhoudende negatieve berichtgeving over Israël. Bovendien wordt het als legitiem beschouwde antizionisme steeds vaker als dekmantel wordt gebruikt voor antisemitisme. Tijdens uitbarstingen van geweld zoals de laatste Gaza Oorlog (die dagelijks uitgebreid op tv en in de kranten werd verslagen) neemt ook geweld tegen Joden toe. Tijdens pro-Palestina demonstraties worden antisemitisme leuzen geschreeuwd en hitsen mensen als rapper Appa de demonstranten verder op. Met name linkse organisaties en partijen hebben te weinig oog voor de gevaren hiervan en het extremisme bij (een deel van) de pro-Palestina beweging. Radicale antizionisten zoals Dyab Abou Jahjah krijgen in de media een podium; Abou Jahjah kon afgelopen zomer drie uur lang op tv zijn verhaal doen in Zomergasten en heeft meermaals in NRC Handelsblad gestaan. De media zouden zich meer bewust moeten zijn van hun verantwoordelijkheid wat dit betreft, en zouden de grens tussen legitieme kritiek op Israël en radicale en ophitsende visies beter moeten bewaken.

 

Literatuur:

Els van Diggele: We haten elkaar meer dan de Joden – Tweedracht in de Palestijnse maatschappij; Atheneaeum – Polak & van Gennep, 2017

Verwijzingen internet:

·         WAAR

·         Israel-Palestina.Info

·         NRC onderzoek

·         NOS onderzoek

·         Uitzending Jeugdjournaal

·         NRC en de wet BEU

·         NRC voert lastercampagne tegen Israëlische AOW’ers

·         Ahed Tamimi

·         NRC: Israël gunt Palestijnen geen snipper van Jeruzalem


Dit artikel werd op verzoek geschreven voor het blad Zicht van het wetenschappelijk instituut van de SGP, waarin het werd geplaatst afgelopen maart in een thema-nummer over Israël.

 

woensdag 14 februari 2018

NOS bericht over infiltratie Iraanse drone mist doel

 

 

Op zaterdag 10 februari berichtte de NOS over een zeer ernstig incident, namelijk het binnendringen van het Israëlische luchtruim door een drone afkomstig uit Iran, en de reacties die daarop volgden. De titel, “Israëlische F-16 neergehaald door Syrische luchtafweer”, is onzorgvuldig geformuleerd want die doet de ernst en de context van het incident geen recht. Het bericht zelf werd in een onjuiste volgorde weergegeven en bovendien werd daarin achterwege gelaten hoe dit ernstige gebeuren in Israël werd ervaren.

Als te verwachten voortzetting van de titel van het NOS bericht kwam eerst de melding dat ‘het Syrische leger een Israëlisch F-16 gevechtsvliegtuig had neergehaald, toen de Israëliërs aanvallen uitvoerden op verschillende Iraanse doelen in Syrië’. Pas in de tweede alinea werd de juiste chronologie duidelijk, namelijk dat de aanvallen van Israël volgden op de onderschepping van een Iraanse drone, die volgens de Israëlische legertop vanuit Syrië naar Israël was gevlogen. De inleiding van een CIDI bericht over ditzelfde gebeuren was wèl in de juiste volgorde en tegelijk helder en bondig geformuleerd: “Zaterdagochtend (10 februari Tj.T) infiltreerde een Iraanse drone het Israëlische luchtruim. Hierop heeft de Israëlische luchtmacht doelen in Syrië gebombardeerd. Hierbij werd één Israëlische F-16 neergeschoten.” De NOS had haar bericht eveneens in deze volgorde moeten beginnen.

De sjiitische Hezbollah, het leger van de Syrische president Assad èn Iran zijn bondgenoten van elkaar en vormen gezamenlijk een serieuze bedreiging voor Israël, waar de infiltratie van de Iraanse drone, om heel begrijpelijke reden, hoog werd opgenomen. Logisch dat de Israëlische luchtmacht als reactie doelen ging bestoken van het met Iran samenwerkende Syrische leger. Dat het om een serieus gebeuren ging werd in dit NOS bericht slechts in één zin weergegeven: “De confrontatie van vandaag behoort tot een de ernstigste incidenten waarbij Israël, Iran en Syrië zijn betrokken sinds het uitbreken van de burgeroorlog in Syrië, zo'n acht jaar geleden.”

Meestal wordt nieuws uit Israël, of wat daarmee verband houdt, negatief uitvergroot, maar dit NOS bericht was beperkt en oppervlakkig, terwijl er nu wel degelijk reden was om veel aandacht aan deze zaak te besteden. Iran is immers op slinkse wijze het Israëlische luchtruim binnengedrongen met een drone die, zoals uit latere berichtgeving duidelijk werd, een kopie bleek van een topgeheim spionage toestel van de VS, de Amerikaanse Sentinel, dat in 2011 door Teheran werd onderschept.

 

Tjalling

 

dinsdag 23 januari 2018

Ahed Tamimi terecht gearresteerd en vastgehouden? (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/01/21/ahed-tamimi-terecht-gearresteerd-en-vastgehouden/

 

= IMO Blog =

 

Afgelopen woensdag besloot een Israelische militaire rechtbank om Ahed Tamimi tijdens haar proces in voorarrest te houden. Volgens Human Rights Watch kan het proces maanden duren omdat de aanklager 18 getuigen wil oproepen, aldus een Belgische krant (Vreemd genoeg zag ik er woensdag niks over op het NOS journaal, noch op hun website. Misschien vonden ze het zelf ook wat gortig worden qua belangstelling voor een verder eigenlijk niet zeer relevante kwestie?).

 

Afgelopen zondag berichtte de NOS in het achtuurjournaal wel vrij uitvoerig over de zaak, waarbij vader Bassem voor de camera mocht vertellen hoe trots hij is dat “iedereen in de wereld over haar praat en dat ze een voorbeeld is geworden voor haar generatie”. De verslaggeefster zelf (Arlene Gelderblom) vertelde dat zij een symbool is geworden voor het Palestijnse verzet. Zo zien ze het graag in huize Tamimi: de hele wereld praat over hun moedige vrijheidsstrijdster, het haalt de journaals in tientallen landen. Ook maandag was er weer een (ditmaal kort) bericht, dat de beslissing twee dagen werd uitgesteld naar woensdag.

 

Wellicht had Israel haar beter niet kunnen oppakken. Het was te verwachten dat dit een hoop media aandacht zou genereren. Maar blijkbaar was de maat vol, zo’n vier dagen na het incident met de soldaten en een almaar populairder wordende propaganda video. Volgens velen was het onaanvaardbaar dat Israelische soldaten keer op keer worden belaagd en vernederd zonder iets terug te kunnen doen (dat zou de allergrootste beloning zijn voor dit ‘heroïsche’ verzet, wat het dus ook een stuk minder heroïsch maakt dan het op het eerste gezicht overkomt). Ze werden bovendien gehinderd bij hun werk, het bewaken van de nederzetting en tegengaan van gewelddadig protest. Zoals gezegd, ik heb twijfels bij die (en vele andere) nederzettingen, maar die moeten niet worden opgegeven als beloning voor dergelijke protesten maar in ruil voor concessies van Palestijnse zijde, zodat aan beide kanten obstakels voor de vrede worden weggenomen. Dat Abbas daar niet erg voor in is, bleek maar weer eens tijdens zijn onverzoenlijke speech van eerder deze week.

 

Over wat er precies voorviel die dinsdag voor kerst doen uiteraard verschillende versies de ronde. De Tamimi’s beweren dat de soldaten hun huis waren binnengedrongen, van alles meenamen en natuurlijk vrouwen en kinderen sloegen. Bassem verklaarde tegenover Ynet dat “the occupation forces from the Border Police behaved cruelly and used violence. They carried out searches in our home and caused damage, they confiscated computers, cellphones, cameras and every other electronic device. They hit the children afterwards and forcefully took their phones.”

 

Het verhaal van het leger is iets anders:

The IDF said that more than 200 Palestinians lobbed rocks at soldiers during the protest, adding, “Several Palestinians entered a nearby home and continued throwing rocks at soldiers from inside the home with its occupants’ consent. Forces removed the rioters from the home and remained standing in the entrance in order to prevent further entry. Later, several Palestinian women came out to face the soldiers in order to incite provocation.”

 

Vreemd genoeg zijn er daarvan geen beelden. Het leger onderzoekt de zaak echter nog.

Inmiddels hebben de beide soldaten die werden belaagd getuigd tegenover de Criminal Investigation Division (CID) van het IDF, zo meldt Ynet. Er waren verschillende rellen in het dorp die dag, en vanuit het huis van de Tamimi’s werden, zoals vaker gebeurde, stenen gegooid naar de soldaten. Ze gingen het terrein van het huis op om daar een einde aan te maken:

 

The company commander said he and the soldier stood at the Tamimi residence’s courtyard for 20 minutes until several family members went out and drew close to them. “Two girls, two older women and maybe eight more children and four adults came out. The two minors then came to us. They were speaking Arabic, which I can’t understand and so I didn’t know what they were saying,” he recounted.

 As for the assault itself, the officer said, “One of the minors (Ahed), a blonde girl of 12 or 13, wearing a light denim jacket, started shoving, kicking and raising her hands at me. She slapped me and punched my signal operator in the face. The other minor (Nur) was less violent. She mostly pushed me. Then an older woman arrived, tried reining the girls in but failed.”

Asked why the two attackers were not arrested at the time, he replied, “There were two more families behind them—roughly 12 people—and there were two of us. If we had arrested them, it might have ended badly for us. In addition, we were in the midst of a large scale disturbance with not enough manpower.”

 

Tot zover de moed om als klein meisje zomaar die enge gevaarlijke soldaten aan te vallen. Niet alleen weten ze dat iedere reactie leidt tot gezichtsverlies (en erger) voor Israel en de soldaten daarom toch niks zullen doen, ze vormden ook gewoon simpelweg een overmacht. Er waren bovendien meer rellen en niet genoeg soldaten om die adequaat te beëindigen. De andere soldaat meldt nog flink in het gezicht te zijn getroffen.

Ahed zei eerder al dat ze wel als martelaar zou willen sterven voor de Palestijnse zaak:

 

A family relative said that Ahed would often express a desire to die as a martyr. “She would say ‘I am not scared of them arresting me or killing me. I am struggling for the Palestinian people. Many martyrs have fallen and they deserve a lot. Maybe there will be more martyrs and I will be one of them.’”

 

De vraag is waarom de media zoveel aandacht besteden aan een blond en brutaal meisje dat geweld gebruikt tegen soldaten en om die reden wordt opgepakt en berecht. Als dat het ergste is dat in dit conflict gebeurt, dan gaat het goed daar en kunnen we misschien onze aandacht en energie reserveren voor belangrijkere kwesties.

(De foto uit 2012 bij de Avaaz petitie.)

 

De bewondering voor haar van de bekende pro-Palestijnse activisten kan uiteraard niet uitblijven. The Rights Forum besteedt maar liefst vijf artikelen aan de jongedame, en roept uiteraard op tot haar vrijlating. Een petitie van Avaaz heeft inmiddels zo’n 320.000 handtekeningen. De foto van haar bij die petitie is overigens uit december 2012, toen ze volgens verschillende websites 13 jaar oud was. Ook een VN mensenrechtencommissaris uitte kritiek en Amnesty International vindt dat ze onmiddellijk en onvoorwaardelijk moet worden vrijgelaten. Amnesty roept op tot haar vrijlating en is ook een petitie gestart. Uiteraard wordt hier niet vermeld dat zij en haar familieleden geweld tegen Israelische burgers ondersteunen en verheerlijken, dat er geregeld stenen vanuit hun huis werden gegooid en naar de nabijgelegen nederzetting. Ook benadrukt Amnesty dat ze 10 jaar gevangenisstraf kan krijgen terwijl die kans klein is.

 

Een belangrijk argument daarbij is, dat ze pas 16 is en dus minderjarig. Sommigen noemen haar zelfs nog een kind. Er is echter twijfel over haar leeftijd aan pro-Israel zijde. Zo won ze eind 2012 een lokale anti-Israel prijs in Turkije, en verschillende anti-Israel websites schrijven dat ze toen 13 was, vijf jaar geleden dus. Ze oogt ook ouder dan 11 op de foto’s tijdens die ceremonie. Ook Al Jazeera schrijft dat ze 13 was toen ze die prijs kreeg: “At age 13, Ahed won the Handala Courage Award in Turkey…”, maar schrijft ook dat ze nu 16 is. Rekenen is ook een vak, zullen we maar zeggen. Blijkbaar schreven Turkse en Arabische sites toen algemeen dat ze 13 was, en nu neemt iedereen de leeftijd van 16 over, zonder even terug te rekenen. Als ze 18 is zou dat de kritiek dat Israel een kind oppakt en gevangenhoudt voordat ze is veroordeeld, ondergraven. Overigens ziet ze er op de beelden tijdens de uitreiking van die onderscheiding eerder als 13 dan als 11 uit. Toen had het nog geen pr functie haar leeftijd te verlagen, 13 is immers al piepjong genoeg, maar nu ze inmiddels 18 is ligt dat anders. De eerste beelden van haar zijn nog een paar jaar ouder; was ze eind 2012 pas 11 (en nu dus 16), dan was ze  nog onder de 10 jaar op de eerste beelden. Dat lijkt me behoorlijk onwaarschijnlijk. Dit alles maakt het aannemelijk dat ze nu 18 is en geen 16, en de oudere leeftijdsweergaven geloofwaardiger omdat er toen geen motief was daarmee te rommelen. Ik vind het overigens zeer misleidend dat Avaaz een foto gebruikt van vijf jaar geleden, om haar zo extra kinderlijk en onschuldig te laten overkomen.

 

Ik zou het persoonlijk onverstandig en ook disproportioneel vinden als zij een lange gevangenisstraf zou krijgen. Ze kan officieel tot 10 jaar krijgen, maar die kans wordt klein geacht. Militair recht is uiteraard een stuk strenger dan gewoon burgerrecht, en de familie Tamimi speelt een belangrijke rol bij rellen en gewelddadig optreden tegen het Israelische leger. Pro-Palestijnen zullen zeggen dat dat hun goed recht is, want je mag je verzetten tegen geweld en bezetting. Maar daarmee worden zijzelf ook deelnemers aan de strijd en zijn niet langer onschuldige burgers die bescherming verdienen van de bezetter. Wanneer vanuit het huis van de Tamimi’s stenen worden gegooid wordt dit huis een legitiem militair doelwit volgens het oorlogsrecht, en mogen soldaten dit binnengaan en spullen confisceren. Zij heeft dan niet het ‘recht’ soldaten met geweld tegen te houden die daaraan een einde willen maken, en mag dus opgepakt worden en berecht als zij dat toch doet.

Het is, gezien alle voorspelbare commotie die dit teweeg heeft gebracht, natuurlijk zeer de vraag of ze überhaupt opgepakt had moeten worden. De Israeli’s wilden een daad stellen maar zoals te verwachten viel, zijn de nadelen groter dan de voordelen. Israel had beter wat meer dan twee soldaten naar het huis van de Tamimi’s kunnen sturen om deze vernederende scene te kunnen voorkomen. Zoals gezegd is ook die hele nederzetting naast dat dorp om het voorzichtig te zeggen niet zo handig, en kan het niet dat kolonisten gewoon land en water inpikken. Kleine nederzettingen diep in Palestijns gebied zorgen voor veel frictie en vestigen steeds weer de aandacht op de minder fraaie kanten van de bezetting, terwijl hun strategische waarde (een argument van veel kolonisten) nogal twijfelachtig, zo niet negatief is.

De nederzetting Halamish werd in de jaren ’70 gevestigd in een voormalig Brits fort, maar de protesten in Nabi Saleh begonnen tijdens de tweede intifada, aldus Wikipedia. Als reden voor de wekelijkse demonstraties wordt echter vooral verwezen naar een waterbron nabij de nederzetting, die altijd werd gebruikt door de Palestijnen en door de kolonisten min of meer werd geconfisceerd, een boomgaard die in een zogenaamde ‘prijskaartjesaanval’werd vernield en land waar de Palestijnen niet meer konden werken omdat er een hek was geplaatst. Volgens een legerofficier die door de bekende journalist Nahum Barnea werd geraadpleegd, bepaalde een stafofficier voor archeologie dat de bouwwerken van de kolonisten bij de waterbron moesten worden afgebroken (wat niet gebeurd is) en dat de Palestijnen op weekdagen behalve vrijdag toegang tot de bron kregen. Het hek werd neergehaald maar niet verwijderd, waardoor beide partijen niet tevreden waren. Maar de inwoners van Nabih Saleh kwamen met nieuwe eisen en wilden nu stukken land terug die middenin de nederzetting lagen. Daarop besloot men eerst de protesten te negeren maar dat bleek geen optie toen de Palestijnen tot aan de nederzetting marcheerden en met molotov cocktails naar de kolonisten gooiden.

 

De indruk die ik eruit krijg is dat men in Israel erg op twee benen hinkt. Soms probeert men oprecht aan de Palestijnse grieven tegemoet te komen, dan weer wordt de kolonisten, die nogal voor eigen rechter spelen en bijvoorbeeld illegaal hekken neerzetten en structuren rond zo’n bron bouwen, de hand boven het hoofd gehouden. Mogelijk was men aanvankelijk (kort na de ‘prijskaartjes’ aanval) ook welwillender dan later toen er steeds nieuwe en onrealistischer eisen werden gesteld door de Palestijnen, en er ook een rechtsere regering in Israel was gekomen. Ondertussen trokken de wekelijkse demonstraties en de soms harde Israelische reactie internationaal de aandacht en leidden ook tot interne kritiek. Israel werd daarbij met een lastig probleem geconfronteerd: minderjarigen, soms nog jonge kinderen, die met stenen gooien en op Israelische soldaten werden afgestuurd, waarbij ook nog eens vaak werd gefilmd.

Het is een slimme en veel gebruikte Palestijnse strategie: door kinderen en vrouwen in te zetten zet men Israel voor het blok, en te kijk voor de internationale media. Elk optreden tegen een schijnbaar minderjarige vrouw versterkt het beeld van bezetter tegenover de underdog die voor zijn recht en vrijheid strijdt. Niets ondernemen geeft de Palestijnen een flinke voorsprong. Vanuit het huis van de Tamimi’s wordt geregeld met stenen gegooid. In de Gazastrook verscholen Hamas terroristen zich in huis tussen de vrouwen en kinderen, en werden vrouwen op daken gezet om te voorkomen dat een huis met terroristen erin werd gebombardeerd. Kinderen trekken internationaal de aandacht, zoals de beelden die in september 2000 de wereld overgingen van het Palestijnse jongetje Mohammed Al Dura dat in de armen van zijn vader stierf. Dat het toch wat anders bleek te liggen nadat het leger de zaak had onderzocht, kreeg niemand meer mee.

 

De heldenstatus die Ahed nu volgens velen heeft bereikt is nog een stuk disproportioneler dan de eventuele lange gevangenisstraf die haar te wachten staat. Ze wordt zelfs met Jeanne d’Arc en wat recenter Rosa Parks en Malala Yousafzai vergeleken. Ze is een symbool geworden, maar ook een instrument in handen van de pro-Palestina beweging. Palestijnen schoppen het overigens al snel tot een Ghandi of Mandela. Israel doet er goed aan daar rekening mee te houden en niet steeds munitie aan haar vijanden te verschaffen.

Ratna Pelle

 

zondag 14 januari 2018

IMO - Ahed Tamimi: vrijheidsstrijdster of nieuwe filmster?

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/01/14/ahed-tamimi-vrijheidsstrijdster-of-nieuwe-filmster/

 

= IMO Blog =

Vlak voor kerst werd de mediagenieke Palestijnse Ahed Tamimi gearresteerd, nadat een video viraal was gegaan waarop te zien was hoe ze soldaten had geslagen en geschopt. Ik kwam jaren geleden al filmpjes van haar tegen op o.a. het weblog Elder of Ziyon, waarbij me opviel hoe rustig de Israelische soldaten bleven terwijl zij, toen pas rond de 10 jaar oud, en andere vrouwen, tegen ze schreeuwden, duwden, jenden en zelfs beten. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat soldaten uit andere landen in een conflictsituatie zo zouden handelen. In Iran, Turkije of Rusland zou je dat niet moeten proberen, en doet dus ook niemand dat. Omdat je weet dat je daar niet met het leger kunt sollen en omdat de oppositie hun kinderen niet op deze manier wil inzetten en in gevaar wil brengen. En omdat er ook veel minder internationale en media-aandacht voor zou zijn, en wie wil dat zijn kinderen wegrotten in een gevangenis?

Elad Zigler vroeg zich afgelopen week in de Volkskrant ook al af waarom een vader die beweert dat Israelische soldaten Palestijnse kinderen ontvoeren om hun organen te stelen, zijn dochter erop uit stuurt om deze soldaten te confronteren, terwijl de moeder een en ander op film zet? Blijkbaar weet hij dat dat onzin is, maar denkt dat zulke aantijgingen de Palestijnse zaak toch ten goede komen. In alle video’s die er inmiddels van een schreeuwende, tierende, boze, slaande en schoppende Tamimi tegenover soldaten zijn, zie je die soldaten nergens geweld gebruiken. Ze zijn de rust zelve. Toch doen die video’s het goed onder Palestijnen en hun sympathisanten, waar ze een ware hedenstatus heeft verworven. Dat die soldaten het zich allemaal laten aanleunen – in rechts Israelische kringen is daar de nodige kritiek op gekomen – doet daar niks aan af.

De acties van Tamimi staan zoals gezegd regelmatig op camera, niet gefilmd door het Israelische leger als bewijs van haar agressie, maar door haar moeder of andere familie en mededemonstranten die haar als heldin zien. Haar vader Bassem is een belangrijke figuur in de wekelijkse demonstraties in hun dorp Nabil Saleh tegen de nabijgelegen nederzetting die land en water van het dorp zou hebben gestolen en de afscheidingsbarriere. Over die nederzetting kun je zeker je twijfels hebben, over de wekelijkse demonstraties echter ook. Vaak wordt er met stenen gegooid, wat door het leger vervolgens met traangas en rubberkogels wordt beantwoord. Het is een kat- en muisspel, een welhaast wekelijkse traditie waarvan het verloop al nagenoeg vaststaat. Doden vallen er zelden, toch zetten de demonstraties Israel weer op de kaart als bezetter en onderdrukker, iedere keer opnieuw. Menige documentaire is al aan Nabil Saleh gewijd, met bijna altijd dezelfde teneur: het moedige Palestijnse volksverzet tegen de Israelische overmacht. Alleen om die reden al doet die nederzetting Israel meer kwaad dan goed.

De Tamimi familie speelt zoals gezegd een belangrijke rol in deze protesten. Ook steunen zij geweld tegen Israel en hebben ze opgeroepen tot een derde intifada. Op facebook en twitter worden aanslagen en geweld verheerlijkt. Ahed Tamimi’s moeder heeft tijdens de zogenaamde messenintifada op facebook instructies geplaatst waar het best soldaten te steken. Ook steunde ze terreuraanslagen:

She justified the Sbarro massacre as “an integral part” of this struggle, adding that “everyone fights in the manner in which he believes. There is armed uprising, and there is popular uprising. I support every form of uprising.”

In een artikel in Haaretz worden meer voorbeelden gegeven:

Nariman Tamimi – Bassem’s wife and Ahed’s mother – hardly ever fails to take to Facebook after a terrorist attack to praise the perpetrator as a hero. The frightening depth of Nariman Tamimi’s hatred is reflected in a Facebook post she shared from a Tamimi family member in June 2016.

That post honored the teenage Palestinian terrorist who had just killed 13-year-old Hallel Yaffa Ariel in her sleep, after breaking into her home. As far as the Tamimis are concerned, the murder of the Jewish teen by a Palestinian just a few years older than her helped “to return to the homeland its awe/reverence.

Ahed Tamimi heeft op facebook haar waardering voor Ahlam Tamimi uitgesproken, die een belangrijke rol bij de aanslag op de Sbarro Pizzeria speelde waarbij 15 mensen omkwamen. Ik herinner me nog de zeldzame beelden van haar op Een Vandaag, waar ze verrukt reageert als ze hoort dat er wel acht kinderen waren gedood en geen drie zoals ze dacht.

Een ander familielid schrijft berichten op twitter onder de naam ‘screamingTamimi’, zoals:

“Our martyers r paving our freedom way with blood, we promise u 2 follow ur steps until freedom, we will never 4give” // “I do hate Israel, i do hate zionisim, i wish a thrid Intefada coming soon and people rais up and kills all these zionist settlers everywhere” // “Vampire zionist celebrating their Kebore day by drinking Palestinian bloods, yes our blood is pure & delicious but it will kill u at the end.”

Steeds als er aanslagen zijn, prijst ze de plegers en roept op tot meer geweld.

Ook Ahed Tamimi zelf zou op facebook terroristen hebben verheerlijkt, maar ze was zo slim een aantal posts te verwijderen. Na haar arrestatie heeft ze zich echter ook duidelijk voor geweld tegen Israel, ook burgers, uitgesproken:

“I hope that everyone will take part in the demonstrations as this is the only means to achieve the result,” [Tamimi] said. “Our strength is in our stones, and I hope that the world will unite to liberate Palestine, because [Donald] Trump made his declaration and [the Americans] need to take responsibility for any response that comes from us,” Ahed added, apparently referring to the US president’s decision last month to recognize Jerusalem as Israel’s capital.

Whether it is stabbings or suicide bombings or throwing stones, everyone must do his part and we must unite in order for our message to be heard that we want to liberate Palestine,” she concluded.

Hoewel dit in een opiniestuk in de Volkskrant werd aangehaald, werd dit aanvankelijk niet door de media opgepikt. De lijn van de Nederlandse media was dat ze voor de Palestijnen een held is, maar in Israel Shirley Temper wordt genoemd ‘een combinatie van de naam van het Amerikaanse kindsterretje Shirley Temple en het Engelse woord voor ‘drift’ (temper), aldus de NOS. Ook schrijft de NOS dat:

Palestijnen zien in Tamimi een verzetsheldin, die met blote handen twee zwaarbewapende militairen te lijf gaat. Linkse Israëliërs prijzen de kalmte van de militairen. Maar rechtse Israëliërs vinden het een schande dat de Tamimi’s ongestraft de militairen konden belagen.

De Gelderlander haalt zelfs de altijd scherpe Paul Damen van Jonet en het NIW aan:

Columnist Paul Damen van The Post Online noemde de jonge activiste vandaag een ‘Shirley Temper’, ‘die haar hele jeugdige leven als een gedresseerde aap door haar ouders (tegen betaling) voor de Westerse pers geduwd wordt om te krijsen zodra de camera’s lopen’.

Een wat haastige journalist blijkbaar, want met even googelen had hij in een minuut kunnen zien dat de bijnaam Shirley Temper al jaren geleden is bedacht en op pro-Israel blogs veelvuldig wordt gebruikt. Wellicht om te voorkomen eenzijdig pro-Israel over te komen wordt ook nog even snel een pro-Palestijnse bron en idiote aantijging aangehaald: Ze zou bewust van gevangenis naar gevangenis worden gebracht om haar uit te putten en zelfs zijn gemarteld, aldus het immer betrouwbare, degelijke en evenwichtige (tussen aanhalingstekens) Mondoweiss.

Monique van Hoogstraten beschrijft in Trouw hoe Ahed Tamimi ‘alle clichés over Palestijnen doorbreekt’, en haar heldenstatus groeit door haar opsluiting en nog meer zal groeien als ze straks wordt veroordeeld.

“Het helpt dat het geen donkere baardige man betreft, of een Allahu Akbar-schreeuwende vrouw met hoofddoek. Hier staat een knap meisje met blauwe ogen en wapperende krullen moedig tegenover uniform en wapens.”

Ahed Tamimi is inderdaad een belangrijk symbool geworden in het Westen van de Palestijnse ‘vrijheidsstrijd’ en onverzettelijkheid. De bekende antizionisten prijzen haar, er zijn campagnes en petities gestart om haar vrij te krijgen. Maar ook voor deze arrestatie was zij al bekend, en sprak bijvoorbeeld op een conferentie in het EU parlement, samen met Leila Khaled die o.a. zei:

“The Nazis were tried in Nuremberg for their crimes. Today, Israel is experiencing impunity. You must bring the war criminals to justice and tell your governments that they must cease all cooperation with the Zionist state.”

En ze heeft van president Erdogan persoonlijk een ‘Courage Award’ gekregen. Dat ze blond en fotogeniek is en westerse kleren draagt helpt waarschijnlijk zeker, net als haar acteertalent. Ze staat steeds net wat te gelikt voor de camera, in verschillende foto’s zelfs in een speciale jurk van Arafatsjaalstof (zie o.a. hier). Een en ander komt behoorlijk geënsceneerd over, en ook daar is een term voor bedacht in de pro-Israel blogosfeer: Pallywood.

Ratna Pelle